دلتنگ می شوم  وقتی

خط به خط خاطره های بهار را مرور می کنم...

خاطره هایی که همه رنگ حضور دارد...رنگ بی رنگی...

می خواهم ترانه ی بهار را در کوچه پس کوچه های زمستان زمزمه کنم...

من می خواهم تا آخر تمام پاییزهای دنیا سر بر شانه ی بهار بگذارم و تا هق هق آخرین باران اشک بریزم...

تا زمانی که ماهی ها عاشق شوند...تا جوانه زدن همه ی شقایق ها...

تا زمانی که آمدن بهار بهانه ی پنجره های بسته را نداشته باشد...

تا سال ها بعد...سال هایی که چشمان تو عطر عشق را نوازش می کنند...

تا زمانی که آرزوهای سیاه و سفید پشت شیشه رنگی می شود...

اما افسوس که در کوچه ی آن بهار جز تو راهگذری نیست...

افسوس که بهار آن سال ماهی ای برای عاشق شدن و پنجره ای برای باز شدن ندارد...

افسوس که آن هنگام بهار در میان اشکهای ترنج گم شده است...